Jedna z najlepszych himalaistek młodego pokolenia. Członkini Zarządu Klubu Wysokogórskiego Warszawa. Górską pasję odkryła mieszkając nad morzem. W trójmiejskim klubie wysokogórskim ukończyła kurs skałkowy i tatrzański. Pierwszym wyzwaniem poza granicami Polski był Matterhorn poprowadzony od strony włoskiej. W 2002 roku wspinała się na Mt Kenia (Batian 5199 m) i stanęła na szczycie Chan Tengri (7010 m) w górach Tien Shan. Rok później – pierwsza wyprawa w Himalaje. Zdobyła Cho You (8201 m) i tym samym stała się dziewiątą Polką w historii, której udało się wejść na ośmiotysięcznik. W 2004 roku brała udział w wyprawie na jeden z najtrudniejszych siedmiotysięczników świata - Pik Pobiedy (7439 m) w górach Tien Shan. Nie udało się zdobyć wierzchołka ze względu na trudne warunki atmosferyczne. W lipcu 2006 roku powróciła w góry wysokie z wyprawą Tryptyk Himalajski, by stanąć na szczycie Broad Peak w Karakorum jako jedenasta kobieta w historii. W lipcu 2007 jako czwarta Polka w historii stanęła na szczycie Nanga Parbat jednego w najbardziej wymagających ośmiotysięczników. W 2008 roku Kinga osiągnęła niebywały sukces. Jest pierwszą Polka, która zdobyła ośmiotysięcznik Dhaulagiri (8167 m) i Manaslu (8163 m).

26 maja 1992 roku, wszystkie agencje powtórzyły za Reuterem informacje o zaginięciu w Himalajach polskiej himalaistki Wandy Rutkiewicz, która brała udział w wyprawie na szczyt trzeciej góry ziemi - Kangczendzongi (8586 m n.p.m.) Ostatni raz widziana była na wysokości 8200 -8300 metrów...

Urodzona w Płungianach na Litwie w 1943 roku. Po wojnie z całą rodziną przyjechała do Wrocławia, gdzie spędziła młodość. Po studiach na Politechnice Wrocławskiej, z dyplomem inżyniera elektroniki pracowała w Instytucie Automatyki Systemów Energetycznych. Później przeniosła się do Warszawy, podjęła pracę w Instytucie Maszyn Matematycznych. Zapowiadała się na świetną siatkarkę; grała w I lidze, nawet kandydowała do gry w reprezentacji. Pierwsze kontakty ze ścianą miała na skałkach w Sokolikach, koło Jeleniej Góry. Tam się zaczęła jej kariera czołowej himalaistki świata. W tym okresie należy do Klubu Wysokogórskiego we Wrocławiu, po 1973 roku, kiedy przeniosła się do Warszawy, zmieniła również klub. Później były Tatry, klasyczna droga ku najwyższym wtajemniczeniom.

Czołowa postać młodej generacji polskiego himalaizmu. Chemik z zawodu, zarażony pasją poznawania świata i pasją wspinania, głównie wspinania zimowego. I to chyba przede wszystkim wspinaczka zimowa wyznaczała ramy górskiej kariery Morawskiego. Zainaugurował ją w 2001 roku, wyruszając w podróż do Kirgizji na podbój Chan Tengri (6995 m, Tien-Shan). Rok później wrócił tu, by zdobyć owiany złą sławą, Pik Pobiedy (7439 m) – uważany za jedną z najniebezpieczniejszych gór na świecie. Od 2001 roku "wsiąkł" w góry wysokie. Miał na swoim koncie wyprawy zimowe na K2 i Shisha Pangmę, oraz wyprawy w sezonie wiosennym i letnim w Kirgizji, Nepalu, Tybecie i Pakistanie.

(ur. 1940 – zm. 1986) – polski taternik, alpinista i himalaista, a także autor książek o tematyce wspinaczkowej. Urodził się w Kołkach na Wołyniu. Z Tatrami zetknął się w czasie studiów na Politechnice Szczecińskiej, w latach sześćdziesiątych. Odbył wówczas kurs taternicki i zaliczył pierwsze wspinaczki. Wyróżniające osiągnięcia otworzyły mu drogę na najtrudniejsze ściany górskie, gdzie zyskał opinię wybitnego wspinacza i niezawodnego partnera. Należał do ścisłej polskiej czołówki alpinistycznej, a jego osiągnięcia zapisały się na trwałe w historii alpinizmu światowego. Do najważniejszych należą: 1972 r. – I zimowe przejście filara Trollryggen (Norwegia); 1973 r. – I zimowe wejście na Noszak (7492 m) w Hindukuszu Afgańskim; 1974 r. – I zimowe przejście pn. ściany Trollveggenu w Górach Norweskich; 1977 r. – II zimowe przejście angielskiej Rimmon Route z jej wariantem Exit Chimney na pn. ścianie Trollveggenu; 1978 r. – poprowadzenie nowej drogi na Tiricz Mir Wschodni (7692 m) w Pakistanie (wraz z Jerzym Kukuczką i Michałem Wroczyńskim; 1979 r. – II wejście na Rakaposhi (7788 m) granią pn.- zach. – nowa droga (Pakistan); 1980 r. – I wejście na Distaghil Sar Each (7700).
ncję himalaizmu – zdobywanie najwyższych szczytów świata zimą. Stało się to później polską specjalnością.