Z butami wspinaczkowymi jest tak jak w powiedzeniu “jak sobie pościelesz tak się wyśpisz”. Jak je dopasujesz tak będą ci służyć. Doświadczeni wspinacze wiedza jaki model im najlepiej służy, jak dopasować buty i czego od nich oczekiwać. Dla początkujących teoretycznie nie ma znaczenia czy wydadzą na swoje pierwsze buty 500 czy 150 zł, raczej nie wykorzystają zalet tych pierwszych. Istotną natomiast rzeczą jest ich odpowiednie dopasowanie.

Czasami bywa tak, że coś ciągnie człowieka w góry i nie można tego zaspokoić. Bo bywa też tak, że sprawy życia powszedniego zatrzymują nas tu na nizinach. Co wtedy można zrobić? Rzucić wszystko i wyjechać? A może poddać się jesiennej melancholii i siedzieć w domu? Czy też może wyruszyć na poszukiwanie tego, co nas duchowo uniesie w wyżynne ostępy? Jak poczuć ducha gór tutaj na nizinach? Ludzie dotknięci tajemnicą gór, nieustannie będą szukać rozwiązania tego problemu.

Każda wyprawa jakoś się zaczyna. Ta zaczęła się w piątek 25 września. Ponieważ był to piątek wieczór, więc na ów dzień możemy zaliczyć tylko dojazd na miejsce noclegu do Chatki Robaczka w Szklarskiej Porębie. W sobotę rano po śniadaniu korzystając z fantastycznej pogody wybraliśmy się w okolice Kruczych Skał na wspinaczkę. W okolice, ponieważ naszym celem były dokładnie skały leżące naprzeciw, czyli: Krzywe Baszty i Śpiewak.

Ostatnio zrodził się taki pomysł aby stworzyć FORUM na stronie ProGóry Team. Nie ma być to forum konkurencyjne dla innych o tematyce górskiej jakich wystarczająco w Internecie. Raczej miałoby pełnić funkcję komunikatora z nami. Dlaczego taki pomysł? Wiele razy mieliśmy okazję rozmawiać z ludźmi czy to w górach, czy przy ściance wspinaczkowej na temat naszej działalności czy to na temat wspólnych górskich zainteresowań. Często ze względu na dużą odległość kończyliśmy te rozmowy. Na forum mielibyśmy szanse je kontynuować. Jeśli uważasz, że jest to potrzebne to proszę Ciebie o Twój głos w ankiecie na stronie.

Przyznam szczerze, że chyba nic piękniejszego nie mogło mnie spotkać w tych dniach. To była poezja najwyższych lotów, chwile największej radości przeplatane momentami grozy i troski o siebie oraz drugiego człowieka. Czas zadumy nad sensem stawiania kolejnego kroku, nad rozbryzgującymi się od uderzeń czekana okruchami lodu. Pytania czy warto? odbijające się od pionowych skał pokrytych śniegiem i lodem, wciąż powracające bez odpowiedzi. Drżenie serca na każdy inny niż zwykle odgłos wydawany przez sprzęt w czasie przechodzenia przez stanowisko…

To będzie trochę stara historia. Muszę sięgnąć pamięcią dziesięć lat wstecz. Choć tyle czasu minęło, wspomnienia pozostają w sercu jak żywe. Naprawdę cudem dla mnie było zakosztowanie tego skrawka ziemi. Podróż w najniższe z Alp – Alpy Julijskie, była dla nas, 23 – letnich wówczas dziewczyn, swoistym egzaminem z odwagi, ale miałyśmy też w sobie tę młodzieńczą beztroskę i wiarę, która „ góry przenosi ”…