Czołowa postać młodej generacji polskiego himalaizmu. Chemik z zawodu, zarażony pasją poznawania świata i pasją wspinania, głównie wspinania zimowego. I to chyba przede wszystkim wspinaczka zimowa wyznaczała ramy górskiej kariery Morawskiego. Zainaugurował ją w 2001 roku, wyruszając w podróż do Kirgizji na podbój Chan Tengri (6995 m, Tien-Shan). Rok później wrócił tu, by zdobyć owiany złą sławą, Pik Pobiedy (7439 m) – uważany za jedną z najniebezpieczniejszych gór na świecie. Od 2001 roku "wsiąkł" w góry wysokie. Miał na swoim koncie wyprawy zimowe na K2 i Shisha Pangmę, oraz wyprawy w sezonie wiosennym i letnim w Kirgizji, Nepalu, Tybecie i Pakistanie.
14 stycznia 2005 r. wraz z Simone Moro dokonał pierwszego zimowego wejścia na Shisha Pangmę (8027 m), za co otrzymał podczas III Krakowskiego Festiwalu Górskiego prestiżową "Jedynkę", nagrodę środowisk alpinistycznych. Na Annapurnie atakował wraz z Piotrem Pustelnikiem i Peterem Hamorem grań wschodnią dochodząc do wierzchołka wschodniego (8010 m), wszedł na Cho Oyu (8201 m) i Broad Peak (8047 m). W lecie 2007 zdobył Nangę Parbat.W roku 2008 dokonał, razem z Piotrem Pustelnikiem, Darkiem Załuskim i Peterem Hamorem, pierwszego powtórzenia drogi Gabbarrou na zachodniej ścianie Annapurny, niestety do wierzchołka zabrakło im 150 metrów. W lecie 2008 razem z Peterem Hamorem dokonał pierwszego przejścia w stylu alpejskim trawersu Gasherbrum I (8068 m) oraz wszedł na Gasherbrum II (8035 m).
Zdobył 6 ośmiotysięczników. Miał w planach wiele nowych dróg w Himalajach...
Zginął podczas wyjścia aklimatyzacyjnego w trakcie wyprawy Dhaulagiri/Manaslu 2009. Spadł w 200-metrową szczelinę.
Źródło: globtroter.onet.pl
Oficjalna strona Piotra Morawskiego: www.piotrmorawski.comz
sss
Zapisz sie do RRS feed tego komentarza
